Billie Holiday wordt op 7 april 1915 geboren in Baltimore als Eleanora Fagan Gough. Haar vader is een jazzmuzikant en verlaat het gezin als Billie nog maar een baby is. Billie’s moeder is dan pas 13 jaar oud. Haar moeder heeft moeite met het zorgen voor haar dochter en laat haar regelmatig achter bij familie die niet te vertrouwen blijkt te zijn. Billie werkt als jong meisje al als schoonmaakster en hier hoort ze muziek van Louis Armstrong en Bessie Smith. Als Billie rond haar tiende verkracht wordt moet ze verplicht naar een katholieke opvoedingsschool. Na 2 jaar komt ze hier uit, waarna ze met haar moeder verhuist naar New Jersey. Na een tijdje hier gewoond te hebben verhuizen ze naar Brooklyn, New York. Hier gaat Billie de prostitutie in om extra geld bij te verdienen.
Volgens haar eigen biografie werd zij ontdekt in 1933, toen een dansauditie mislukte, en zij in plaats daarvan werd gevraagd te zingen, maar eigenlijk lijkt het aannemelijker dat zij al in 1930 of 1931 zong in New Yorkse jazzclubs. Wat wel vaststaat, is dat zij in 1933 voor het eerst in de publiciteit kwam door een column in het blad Melody Maker, geschreven door producent John Hammond. Deze bracht haar in contact met Benny Goodman, die haar met haar eigen orkestje een platendebuut bezorgde met het lied Your Mother's Son in Law.
Het jaar daarop maakte Holiday furore in de New Yorkse jazzclubs, wat resulteerde in een optreden in het vermaarde Apollo Theater. Later speelde zij samen met Lester Young, Count Basie en Artie Shaw. Zij doorbrak de rassenscheiding door samen te spelen met blanke muzikanten.
Holiday werkte voor Columbia aan het einde van de jaren 1930 toen zij kennismaakte met een lied dat Strange Fruit heette, en ging over het lynchen van een zwarte man. Het was geschreven door de uit The Bronx afkomstige middelbare schooldocent, schrijver, dichter en liedjesschrijver Abel Meeropol die het lied in 1937 had geschreven onder het pseudoniem "Lewis Allen". Meeropol was als communist van Russisch-Joodse afkomst diep geschokt door, en sterk gekant tegen de rassenwaan in Amerika. In de loop van haar leven begon Holiday steeds meer drank en drugs te gebruiken. In 1947 werd zij zelfs gearresteerd voor overtreding van het verbod op drugs, waarna zij een jaar doorbracht in een centrum voor verslaafden. Alhoewel zij geen vergunning meer kreeg om in New York op te treden, ging Holiday door met concerten geven. Tien dagen na haar vrijlating zong zij in een overvolle concertzaal in Carnegie Hall. Haar blijvende verslaving aan heroïne tastte wel haar stem aan, maar niet haar gevoeligheid en techniek. Uiteindelijk kostte deze verslaving haar in 1959 het leven.
Drie jaar voor haar dood schreef zij, geholpen door journalist William Dufty, haar autobiografie: Lady Sings the Blues (tevens de titel van een van haar grootste hits). Het verhaal is omstreden, omdat zij nogal eens de hand zou hebben gelicht met de feiten. Het boek vertelt in ieder geval een schrijnend verhaal over druggebruik, door de overheid opgelegde ontwenningskuren en relaties met mannen door wie zij vrijwel zonder uitzondering werd uitgebuit en mishandeld. Lady Sings the Blues werd in 1972 verfilmd met Diana Ross als Billie Holiday.
Sunday Morning Classic: Lady Sings The Blues
Op 13 september 2020 was Billie onze gast als Sunday Monday Classic .
Schrijver Nat Hentoff zei over Billie Holiday: "De ervaring om naar haar te luisteren is niet te analyseren - je voelt het of je voelt het niet." En deze Lady Sings The Blues is daar het levende bewijs van. Opgenomen tijdens twee afzonderlijke sessies in Los Angeles in september 1954 en gedurende twee dagen in juni 1956 in New York City, is dit een album dat zo dicht mogelijk bij een muzikale autobiografie ligt.
De sessies in Los Angeles bieden een frisser klinkende Billie, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de in New York City opgenomen nummers. Toen het oorspronkelijk werd uitgebracht op Clef records kreeg het een lovende recensie en 5 sterren. In een recensie van de 78-toeren release van 'Love Me Or Leave Me' in combinatie met 'I Thought About You', zei men: "Wat telt is de indringende persoonlijke aanwezigheid van Lady Day." Dat zegt zo ongeveer alles.
De Los Angeles-sessies in Capitol Studios bevatten Harry Edison (trompet) Willie Smith (altsaxofoon) Bobby Tucker (piano) Barney Kessel (gitaar) Red Callender (bas) en Chico Hamilton (drums) en ze creëren een muzikaal bed waar Billie zich overheen drapeert. Voor de latere sessies in New York in Fine Sound Studios is er een complete wisseling van muzikanten met de briljante Wynton Kelly op piano samen met Charlie Shavers (trompet) Tony Scott (klarinet, arrangeur) Paul Quinichette (tenorsaxofoon) Kenny Burrell (gitaar) Aaron Bell (bas) en Lenny McBrowne (drums).
Toen Lady Sings The Blues uitkwam, was er op 10 november 1956 een concert in Carnegie Hall in New York City met veel van dit materiaal samen met lezingen uit haar autobiografie, die dezelfde naam had als het album. Het was uitverkocht en ondanks de beperkingen met Billie's stem leverde ze een geweldige prestatie - in minder dan drie jaar zou ze dood zijn. Leeftijd 44 jaar.
Billie Holiday heeft, zoals iedereen inmiddels weet, een verscheurd leven geleid - dit alles wordt openhartig onthuld in haar autobiografie. Maar het is een feit dat het gedrukte woord slechts een beperkt aantal subtiliteiten van de menselijke ervaring kan onderzoeken. Voor de rest –nou ja, als Lady de blues zingt op vinyl, zingt ze met alles wat in haar heeft.
Bron: Jan Liebregts en Wikipedia
