Jeffrey (Jeff) Wayne (1 juli 1943) is een muzikant/zanger die het meest bekend is van zijn muzikaleversie van The War of the Worlds van H.G. Wells. Ook heeft hij reclame-jingles geschreven die in de Verenigd Koninkrijk werden uitgezonden. Wayne werd geboren in Queens, New York. Zijn vader, Jerry Wayne, was een acteur, zanger en theaterproducer. Hij had veel invloed op zijn zoon, zo ontwikkelde Wayne door zijn vader zijn liefde voor muziek, zijn liefde voor tennis en introduceerde hij hem het boek The War of the Worlds van H.G. Wells. Wayne nam klassieke en later jazz pianoles.
In 1977 begint Wayne aan War Of The Worlds. Een jaar later rondt hij het prestigieuze project af. Het resultaat is een mix tussen rock en klassieke muziek Zes jaar lang stond het album in de top van de albumlijst in Engeland. Ook de singles van het album doen het goed, de single ‘Forever Autumn’ komt uiteindelijk om nummer 22 terecht in Nederland en ‘The Eve Of The War’ haalt zelfs de derde positie. Later produceert hij nog een hoop albums en de musicalversie van Spartacus, met Anthony Hopkins en Catherine Zeta Jones. Begin juli 2009 brengt Jeff Wayne de musicalversie van zijn War of the Worlds ten uitvoer in de Heineken Music Hall te Amsterdam.
Sunday Morning Classic: The War of the Worlds
Op 27 september 2020 was Jeff Wayne te gast als Sunday Morning Classic met zijn The War of the Worlds . Ter nagedachtenis aan mijn jeugdvriend Jeroen van Zuuren (13-10-1964 | 13-04-2014).
Stel je eens voor, Columbia Records halverwege de jaren '70. Een man die vooral bekend staat om het adverteren van jingles en het schrijven van lichtgewicht pophits, verschijnt op een dag op kantoor en zegt dat hij een muzikale versie van HG Wells' sciencefictionklassieker, War of the Worlds, wil opnemen. Hij wil gebruik maken van topsessiemannen, een paar van zijn maten uit het muziektheater, modieuze rocksterren, ouderwetse rocksterren, massieve orkesten en een onhaalbaar veel studiotijd. De kosten van dit alles? Ruim 200.000 pond. Oh en Richard Burton gaat het vertellen.
Het vocale talent van Richard Burton erbij halen om War of the Worlds te vertellen, was Jeff Wayne's eerste geniale inval, omdat het het hele project meteen een gewichtige integriteit gaf die het anders misschien had ontbroken. Wayne's tweede geniale inval was het kaliber sessiemuzikanten dat hij voor het album had gerekruteerd, met als belangrijkste bassist Herbie Flowers (de man die de baslijn schreef voor "Walk On The Wild Side") en sessiegitaar supremo Chris Spedding, wiens gecombineerde muzikale vaardigheden het album een solide muzikale ruggengraat en een gevoel van eenheid gaven.
Qua geluid is The War Of The Worlds een wonder, en het is duidelijk dat Wayne niet bang was om een risico te nemen. Na Burtons klassieke gesproken intro stijgt een massief snaarmotief als een monoliet uit de luidsprekers, alleen voor een korte tijd later pulseert een discobeat, waardoor het openingsnummer een van de meest angstaanjagende groovy momenten in de geschiedenis van populaire liedjes wordt. Een groot deel van de eerste schijf wordt voortgestuwd door Herbie Flowers sinistere kruipende baslijnen, en het gitaarwerk van Chris Spedding is overal voorbeeldig. De sonische upgrades op latere remasters van het originele album hebben alleen maar onderstreept hoe massief het geluid van dit album werkelijk is.
The War Of The Worlds is enorm, verbazingwekkend ambitieus en het soort project dat bij mensen interesse wekt om het een keer te proberen. Gelukkig voor Wayne en Columbia verkocht het boven ieders stoutste dromen en het blijft een mijlpaal in het progressieve rock genre. Niets heeft ooit eerder of daarna zo geklonken als dit album.
Photo by MartianMFM - Own work Bron: Jan Liebregts en Wikipedia
