New Order is een Engelse newwaveband uit Manchester, die in 1980 voortkwam uit Joy Division na de zelfmoord van hun voorman Ian Curtis. De oorspronkelijke leden van New Order, Bernard Sumner (leadzanger), Peter Hook (bassist) en Stephen Morris (drums, percussie en elektronica) zijn allen afkomstig uit het na de dood van Ian Curtis opgeheven Joy Division. De band werd in oktober 1980 aangevuld met Gillian Gilbert (gitaar/synthesizer), echtgenote van Morris. In 2001 verliet Gillian Gilbert de groep om voor haar zieke dochter te zorgen en werd vervangen door Phil Cunningham. In 2007 stapte Peter Hook uit de band en werd in 2011 opgevolgd door Tom Chapman. Gitariste/toetseniste Gillian Gilbert keerde tevens in 2011 weer terug bij de band, waardoor New Order nu opereert als vijftal.
New Order zette aanvankelijk de weg die met Joy Division was ingeslagen voort met melodieuze, donkere songs. Ze werden in het begin als nogal eigenzinnig en nukkig bestempeld. Ze gaven bijvoorbeeld geen interviews, weigerden toegiften te spelen en namen ook volledig afstand van het Joy Division-repertoire. Al gauw vonden ze hun eigen sound. New Order groeide uit tot een icoon van de new wave en het alternatieve circuit. Ze hebben een grote invloed gehad op techno. Zelf vonden ze inspiratiebronnen in bijvoorbeeld Kraftwerk.
Hun 12" Blue Monday is de bestverkochte 12"-single aller tijden. De verpakking leek op een grote 5¼"-floppydisk. Dat was erg bewerkelijk, waardoor (volgens de band) op ieder exemplaar geld moest worden toegelegd. De single is met een lengte van bijna zeven en een halve minuut een opvallend lang nummer om de hitlijsten te halen. Vanwege de lengte werd het nummer enkel op 12"-single uitgebracht en niet op de conventionele 7"-single. Hoewel het nummer eigenlijk slechts bedoeld was voor dj's in dansclubs, werd het een onverwacht commercieel succes. De single verkocht 1,16 miljoen exemplaren in het Verenigd Koninkrijk.
Top 2000
Blue Monday staat op nummer 399 van Top 2000 editie 2019.
Sunday Morning Classic: Blue Monday
Op 22 november 2020 lag Blue Monday op de draaitafel als Sunday Morning Classic .
In 1983 was daar ineens een 12-inch met futuristische dansmuziek van New Order. Waar de muziek van de band, waaruit New Order was ontstaan, bijna bezweek onder haar eigen doem, leek Blue Monday dansen op de vulkaan te propageren. Hetzelfde oergevoel als Joy Division, maar door de uitvoering, relatief, vrolijker en optimistischer.
Ik weet niet hoe het in andere landen was, maar in Nederland zorgde het nummer voor nogal wat ophef. Joy Division was ondertussen heilig verklaard en de ‘mensen met goede smaak’(lees: muzieksnobs) vonden Blue Monday (uiteraard) muzikale uitverkoop. Als door wespen gestoken reageerden ze op de elektronische tonen van de laatste New Order .
New Order’s eerste album, na Ian Curtis’voortijdig overlijden, was Movement, een album dat dicht bij de Joy Division sound bleef. Maar nu? Disco!? Ik herinner me nog discussies op de radio of dat nummer wel bij een bepaalde radio omroep gedraaid (VARA en VPRO) mocht worden, want dit kon toch allemaal niet…
Tijdens concerten deed de band niet aan toegiften. Het publiek reageerde daar overal hetzelfde op: teleurgesteld en vaak geïrriteerd. Het idee was om een nummer op te nemen dat gespeeld kon worden als toegift. De band zou opkomen, op Play drukken en weer vertrekken. Vervolgens zou het nummer dan afgespeeld worden. Gaandeweg werd de echter band steeds enthousiaster over het nummer. Het werd de eerst volgende single, die uit zou komen nog voordat het volgende album, Power, Corruption & Lies, zou verschijnen.
Volgens Bernard Sumner is Blue Monday beïnvloed door Dirty Talk van Klein + M.B.O., Our Love van Donna Summer en Geiger Counter van Kraftwerk. Het koortje dat in Blue Monday is te horen, is een sample van Kraftwerk’s Uranium. Misschien is The Perfect Kiss uit 1985 wel beter, maar de impact van Blue Monday was gigantisch. Er gebeurde iets anders, iets nieuws. Dansmuziek, maar toch anders. Het algehele gevoel van het nummer was dubbel. Zwaarmoedig en feestelijk tegelijkertijd. De doem-klank in de zang greep terug naar de Joy Division tijden, maar muzikaal deed het ook denken aan de blije onbezorgde tijden van de jaren (19)70 en de disco uit die dagen.
Het begin van het nummer is nog steeds indrukwekkend. De 4 kwarts-maat en die basdrum die als een mitrailleur klinkt. De muziek die langzaam aan opkomt, de prachtige baslijn, zowel van de Moog Source als van Peter Hook. Blue Monday is de best verkochte 12-inch aller tijden. Opvallend genoeg maakte het nummer geen onderdeel uit van het album Power, Corruption & Lies, dat uitkwam op 2 mei 1983.
Ook de iconische hoes van Blue Monday, ontworpen door Peter Saville en Brett Wickens, is prachtig. Peter Saville kreeg het idee toen hij Stephen Morris met floppy disks in de weer zag (waar de sequencer informatie op werd bewaard). De hoes moest op een 5¼”floppy disk lijken. De voorkant bevat geen woorden, maar wel de artiest-, nummer- en label-informatie in (gekleurde) codeblokken.
Het nummer is drie keer uitgegeven. Het origineel uit 1983 (met The Beach als B-kant), in 1988 gevolgd door Blue Monday ’88, bewerkt door producer Quincy Jones. Blue Monday ’95 was de derde versie. De tekst van Blue Monday schijnt over afscheid nemen te gaan. De haast monotone vertolking van zanger Sumner geeft de tekst (en het nummer) een afstandelijk gevoel mee.
Door A Pop Life (Erwin Barendregt) in Recensie
Foto: RL GNZLZ from Chile
