Paolo Conte

Zelf heb ik Paolo Conte eenmaal in 2011 zien optreden. Dat was in Eindhoven. Vrienden Egbert en Marloes zijn echte fans te noemen en daarom heb ik hen gevraagd om hier iets over te schrijven.

" Wij zagen Paolo voor het eerst in het kasteelachige buitentheater in het Franse Carcasonne in 1989. Spontaan kaartjes gekocht een paar uur voor het concert. We hadden geen idee wie hij was, maar we genoten van zijn piano spel en Italiaanse nummers. Op de eerste rij met de voetjes tegen het podium. In de jaren erna zijn we al zijn albums gaan verzamelen. Op vakantie in Italie vonden we in platenzaakjes altijd wel weer een album dat we nog niet kenden. Een aantal van zijn franstalige nummers zijn overigens niet om aan te horen. Thuis dansten we vaak door de kamer op het ritmische Dancing. Paolo kwam regelmatig naar Nederland en we gingen naar veel van zijn concerten. De opzet is altijd hetzelfde: Paolo achter de piano, zijn bandleden in het zwart gekleed erachter. En Paolo zegt geen woord teveel, een vriendelijk knikje naar zijn publiek, daar moet je het mee doen. Hoogtepunt tijdens de concerten altijd weer Diavolo Rosso waarbij de gitarist helemaal los gaat. In 2015 vlogen we naar Italie en zagen we Paolo in het nieuwe gebouw van Opera di Firenze, kippenvel hadden we daar tussen het italiaanse publiek. De persoonlijk ontmoeting was er een paar jaar geleden. Nog nagenietend van het concert liepen we achter het Muziekcentrum in Eindhoven. Uit de artiesten uitgang kwam Paolo en ik botste bijna tegen hem aan. Beduusd stak ik mijn hand uit en bedankte hem voor “the great concert”. Hij schudde mijn hand, mompelde een beetje en stapte in de auto.  We hopen deze brompot op leeftijd in de komende jaren nog een paar keer live te mogen zien en blijven genieten van zijn “mompel”muziek."

Paolo Conte

Paolo Conte ( 6 januari 1937) is een Italiaanse zanger, componist en tekstschrijver van liedjes voor Paolo Conteandere zangers en later voor zichzelf. Zijn korrelige, holle stem verleent een speciale charme aan zijn treurige, soms melancholische teksten. Hij heeft in 1998 een verzamelalbum uitgebracht onder de naam The best of Paolo Conte. Hij componeerde filmmuziek en een musical, Razmataz. Als beeldend kunstenaar had hij tentoonstellingen in Londen van zijn grafiek en schilderijen. Paolo Conte studeerde rechten en was advocaat.

Pas in de jaren 70 kwam Paolo Conte ertoe om zelf te zingen en te spelen. Zelf vond hij zijn zang op proefopnames verre van geweldig, maar producer Lilly Greco hoorde echter wel degelijk het talent van de praktiserend advocaat en hielp hem op weg. Het eerste studioalbum verscheen in 1974 heette eenvoudigweg Paolo Conte. In 1979 werd Un Gelato al Limone (citroenijs) een grote hit maar de wereldwijde doorbraak kwam met Max (1987) waarin hij een pas overleden vriend bezingt.

De teksten vol associaties en impressionisme gezongen met een monotone (brommende en mompelende) stem, soms sober dan weer uitbundig begeleid door zijn muzikanten spreken vele mensen aan. Er volgt een lange reeks van studio- en livealbums. In 2005 komt de dvd 'Arena di Verona' uit, opgenomen in dezelfde stad waarin Paolo Conte op 18 december 1976 voor zo'n tweehonderd geïnteresseerden zijn eerste concert geeft.

In 2008 verscheen een nieuw album, Psiche, wat aanleiding was voor een kleine tournee begin 2009 waarbij hij ook Nederland en België aandeed.

It's Wonderful

In 2021 is er een film verschenen over het leven van Paolo Conte: It's Wonderful.  Via con me (It’s Wonderful) van regisseur Giorgio Verdelli, strekt zich uit over een periode van 50 jaar en gaat over meer dan enkel muziek. De kijker wordt meegevoerd langs de meest bekende liedjes, grote concerten en niet-eerder-uitgebracht materiaal. Maar ook de vriendschappen, gedachten en reflecties van de artiest komen aan bod. Verdelli heeft voor deze film gebruik gemaakt van het rijke persoonlijke archief van Conte, waarin beelden te zien zijn van zijn internationale tours en unieke momenten die zijn bijzondere carrière hebben gevormd. De film is een voortdurende ontdekkingsreis in de buitengewone wereld van Paolo Conte.

Sunday Morning Classic

Een man als Paolo verdient het om in het rijtje van Sunday Morning Classics te worden opgenomen. Het is daarom dat wij op 15 augustus 2021 het album Aquaplano onder de naald hebben gelegd.

Paolo Conte's ster was in de jaren '80 in opkomst, maar op hetzelfde moment dat zijn onuitsprekelijke podiumpersonage in heel Europa zegevierde, werden zijn platen uit die periode - hoewel altijd bij uitstek plezierig - iets minder consistent dan voorheen. Profiterend van de pauze die hem werd verleend door zijn live-release van 1985, Concerti, klinkt Conte zeker geïnspireerd in Aguaplano, zijn eerste studioalbum in drie jaar en een sterke kanshebber voor zijn beste werk ooit. Het enige dubbelalbum in Conte's discografie, Aguaplano, is logischerwijs het langste, maar paradoxaal genoeg een van de meest gerichte projecten van zijn hele carrière. Ondersteund door de bekende ritmesectie van Ares Tavolazzi, Ellade Bandini en Jimmy Villotti, staan ​​Conte's kenmerkende piano- en vocale stijlen centraal in vrijwel elk nummer. Onberispelijke hoornarrangementen maken deze toch al indrukwekkende set positief voortreffelijk. In plaats van individuele inspanningen, lijken Conte's liedjes in Aguaplano opgevat als onderdelen van een organische reeks schetsen of miniaturen. Er zijn misschien geen direct herkenbare hits in Aguaplano, maar dat is een gevolg van de uniforme kwaliteit van stemming en inhoud. Dit is het zeldzame dubbelalbum dat de moeite waard is om in zijn geheel te luisteren, waar de som meer is dan de delen. Als er iets is, in een andere zeldzame gebeurtenis voor een dubbelalbum, is de tweede schijf waarschijnlijk superieur aan de eerste. Alles voelt op de juiste plaats in Aguaplano, van de songwriting en arrangementen tot de albumhoezen en de track-volgorde. Het kan geen toeval zijn dat de plaat wordt geboekt door zijn twee grootste momenten, "Aguaplano" en "Jimmy Ballando".

Het titelnummer fungeert als openingsshot van een film, het laatste nummer, "Jimmy Ballando", is een komisch meesterwerk waarin Conte en zijn maatje Jimmy, omwille van de oude tijd een laatste dancehall-verleiding proberen. Helaas, hun falende gezichtsvermogen belemmert hen om te zien dat de vrouwen die ze uitnodigen Chinees zijn, waardoor elke mogelijkheid van verbale communicatie wordt uitgeschakeld. Gelaten, stellen de twee mannen zich tevreden met dansen met hun onverwachte partners. Een briljant afscheid van de wereld geïntroduceerd in Aguaplano, "Jimmy Ballando" vertegenwoordigt het langzame ontwaken uit de slaap veroorzaakt door een lange reis van alcohol, rook en dansen, en het humoristische besef dat je misschien niet zo jong meer bent, en zeker niet langer mee met de tijd. Maar net als de sfeer die door dit album werd gecreëerd, was het magie zolang de illusie duurde.

Bron: Wikipedia en Jan Liebregts

Deel deze pagina

WhatsApp

Volg ons online

WhatsApp
»

© 2021 De Platenbar Groede