Roxy Music

Roxy Music was een Britse rockgroep die in het begin van de jaren zeventig werd gevormd als samenwerkingsproject tussen Bryan Ferry (zang, toetsen) en Brian Eno (elektronische muziek). De bandRoxy Music bestond van 1971 tot 1975 (na 1973 zonder Eno) en van 1979 tot 1983. Andere leden waren Phil Manzanera (gitaar), Andy Mackay (onder andere saxofoon) en Paul Thompson (drums en percussie). Eddie Jobson (synthesizer en viool) verving vanaf 1973 Brian Eno. Een vaste basgitarist heeft de groep nooit gehad; deze rol werd vervuld door achtereenvolgend Graham Simpson, Rik Kenton, Sal Maida, John Porter, John Wetton, John Gustafson en Alan Spenner.

In 2001 werd een Roxy Music-reünie georganiseerd met Ferry, Thompson, Manzanera en Mackay. Samen maakten zij een tournee en zij traden in juni 2005 op in Berlijn bij Live 8. Op 3 november 2014 werd officieel bekendgemaakt dat de band uit elkaar was gegaan.

De grootste hits van Roxy Music waren Love is the drug, Jealous guy en Avalon. De naam van de groep was gedeeltelijk een hulde aan de namen van oude bioscopen en danszalen, en gedeeltelijk een woordspeling op het woord 'rock'. Het parallel aan de orde stellen van nostalgische en eigentijdse (of futuristische) thema's was een kenmerkende eigenschap van de band, in het bijzonder in hun vroegste werken.

Sunday Morning Classics: Flesh + Blood

Op 17 november 2019 lag Roxy Music met "Flesh + Blood" op de draaitafel bij onzeSunday Morning Classics.

Het tien nummers tellende album opent met de door Wilson Picket geschreven hit, In The Midnight Hour. Dit nummer opent met een mix van gitaren en een licht robotachtige aftelling naar dit klassieke nummer.

Oh Yeah is hierna aan de beurt, de eerste single van het album, met zijn geweldige piano- en gitaarriff. Het nummer begint zacht, met de zang van Bryan Ferry die leidt naar het meer up-beat refrein dat over zichzelf zingt - 'er speelt een band op de radio met een ritme van ritmegitaren '. Het is een geweldig popnummer.

De volgende is de derde single Same Old Scene, die opent met een paar hele mooie synthesizers die het op een paar plaatsen een disco-ontmoetings-trance-geluid geven. Dit is een aanstekelijk nummer, even onderbroken door de verplichte saxofoon uit de jaren 80, wat helpt om het nummer tot het einde te leiden.

Het titelnummer van het album begint met wat grommende gitaren voordat het wordt vergezeld door enkele synthesizers en een mooie schone 80s-beat.

De volgende is My Only Love, het langste nummer op het album. Het begint met een piano en een baslijn, waardoor Bryan een intro van 50 seconden krijgt voordat hij binnenkomt met zang.

De zesde track Over You was de eerste single van dit album in mei 1980 en begon met bas en gitaren - dit is echt een pakkend nummer. Het stroomt gemakkelijk en de zang van Bryan past er perfect bij.

De volgende is een cover van het nummer Eight Miles High uit 1966 van The Byrds, heeft een geweldig tempo, beat en funky baslijn, en de outtro van het nummer is een mooie mix van vocale effecten. Deze versie voelt minder bas geleid dan het origineel, maar niet zo strak gezongen. Een synthesizer leidt Rain Rain Rain in met een langzaam tempo. Het is muzikaal en vocaal een vrij eenvoudig nummer dat zich een weg baant door Bryan's teksten over high worden en abrupt eindigen.

Daarna volgt het voorlaatste nummer No Strange Delight, dat muzikaal opbouwt, vooral wanneer de piano en hobo arriveren (de laatste helpt echt om een ​​ietwat buitenaards geluid aan dit nummer toe te voegen). De baslijn zingt het nummer helemaal tot het einde terwijl de keyboards, piano en hobo escaleren met de drums.

Het tiende en laatste nummer van dit album is Running Wild. Het opent met bas en gitaren, die al snel worden vergezeld door piano en orgel. De zang van Bryan is hier sterk, misschien wel de sterkste op dit album. Dit nummer voelt natuurlijk als een album-afsluitingsnummer, omdat het zich opbouwt en vervolgens geleidelijk sluit.

Flesh+ Blood was een grote hit in het Verenigd Koninkrijk en bereikte tussen mei en september 1980 twee keer de #1. Maar verrassend genoeg werkte het niet helemaal in de Verenigde Staten, het kwam gewoon in de top 40.

(bron: Jan Liebregts en Wilkipedia)

Deel deze pagina

WhatsApp

Volg ons online

WhatsApp
»

© 2021 De Platenbar Groede