Simon & Garfunkel

Helaas heb ik ze samen niet zien optreden, wel los van elkaar. Art denk ik ergens in 1996 in Eindhoven en Paul 2x in het Ziggo. De combinatie van stemmen vind ik persoonlijk het mooist. Ik denk dat mijn favoriete album " The Concert in Central Park is".

Simon & Garfunkel

Simon & Garfunkel was een Amerikaans zangduo uit de jaren 60 bestaande uit Paul Simon en Art Garfunkel. Tijdens hun middelbareschoolperiode begonnen Simon en Garfunkel met het zingen van liedjes van onder andere The Everly Brothers. In 1956 namen ze de artiestennamen Tom and Jerry aan (Paul Simon als Jerry Landis en Art Garfunkel als Tom Graph), startten daarmee officieel een carrière en kregen een eerste opnamecontract. In 1957 schreven ze voor het eerst eigen teksten en scoorden een eerste hit: "Hey schoolgirl". Volgende pogingen tot hits te komen bleken niet succesvol en na de middelbare school ging een ieder zijn eigen weg.

In de daarop volgende periode zagen ze elkaar weinig. In 1962 ontmoetten ze elkaar weer en eind 1963Simon & Garfunkel traden ze op onder de naam Simon & Garfunkel.

Doordat hun muziek in 1967 werd gebruikt als soundtrack voor de film The Graduate (met Dustin Hoffman in de hoofdrol) kwam hun carrière in een stroomversnelling. Met hun rustige, goed in het gehoor liggende en mild maatschappijkritische nummers stegen ze in de hitparades. Nummers als "The Sound of Silence", "Homeward Bound", "I am a rock", "Kathy's song", "April come she will", "A hazy shade of winter", "America", "Scarborough fair", "Mrs. Robinson", "The Boxer", "Bridge over troubled water", "Cecilia", "El condor pasa" en "My little town" zijn nog steeds bij veel mensen bekend. Zij hebben ook een song gewijd aan de beroemde architect Frank Lloyd Wright.

Sommige van hun songs hebben de status van evergreen bereikt. Simon & Garfunkel wonnen samen vijf Grammy Awards voor hun albums. Het duo ging in 1970 uit elkaar.

Na elf jaar kwamen Paul Simon en Art Garfunkel op 19 september 1981 voor één keer samen voor een optreden in Central Park in New York. Bijna een half miljoen mensen waren aanwezig bij dit memorabele optreden. In 2003 ontving het duo een Grammy Lifetime Achievement Award.

In 2004 hielden zij de Old Friends Tour en in februari 2009 kondigde Garfunkel aan dat ze mogelijk weer aan een nieuwe tournee zullen beginnen. In juni en juli 2009 was er een tour door Australië, Nieuw-Zeeland en Japan.

Sunday Morning Classics: Bridge over troubled water

Op 24 mei 2020 waren Simon & Garfunkel te gast als Sunday Morning Classic met het album "Bridge over Troubled Water".

Simon and Garfunkel's zwanenzang uit 1970, Bridge Over Troubled Water, was zowel hun meest moeiteloze plaat als hun meest ambitieuze. Het duo bracht het grootste deel van de jaren zestig door als en hoog aangeschreven folkact die zich onderscheidde door hun intuïtieve harmonieën en de earticuleerde songwriting van Paul Simon. Dit gevarieerde album bevat de wortels van Paul Simon's latere verwerking van Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse ritmes in slimme popsongs, met name "El Condor Pasa (If I Could)". Het deuntje is honderden jaren oud, maar Simon kwam tot het via een hedendaagse Peruaanse groep genaamd Los Incas. Hij schreef nieuwe Engelse teksten over het landelijke versus het stedelijke, en hij en Garfunkel zongen ze over het originele instrumentale nummer. Vooral na het grandioze evangelie van het titelnummer klinkt het nummer zowel exotisch als bescheiden. Later zwelt "Keep the Customer Satisfied" aan met gigantische blazen van koper, "Baby Driver" brengt wat R&B-sax op en "Cecilia" klinkt onmogelijk aanstekelijk met zijn pennywhistle-solo en handclap percussie. Ondanks de breedte van geluid - en ondanks de versplintering van hun relatie - klinkt Bridge als een verenigd statement, verlevendigd door stijlen en ritmes die op het kruispunt van die twee decennia niet vaak op popradio te horen waren.

De albumversies op Bridge houden aantoonbaar beter stand dan de singles- of misschien is het gewoon dat we allemaal het titelnummer en side-twee-opener "The Boxer" zo vaak hebben gehoord, terwijl nummers als "Keep the Customer Satisfied" en "Baby Driver" klinkt nog steeds minder bekend, en dus vol verrassingen. Bridge onthult een overdaad aan vreemde, opwindende sonische details, terwijl Simon, Garfunkel en co-producer Roy Halee kleine klankeffecten invoegen, zoals de ontwrichtende skiffle-beat op "Why Don't You Write Me" of de ritmesectie van het publiek op de live-versie van "Bye Bye Love". Het titelnummer ontleent zijn buitenmaatse drama niet alleen aan de intense, afgemeten zang van Garfunkel, maar ook aan de resonerende percussie, die het galmende gekraak van geluid tegen een kathedraalmuur nabootst. Dankzij het onstoffelijke orgel en de melodieus prominente bas van Joe Osborn klinkt "The Only Living Boy in New York" praktisch gewichtloos, alsof Manhattan zo eenzaam en verlaten is als de maan. Het nummer blijft een van de meest natuurlijke en verrassende nevenschikkingen van geluid en sentiment in Simon's catalogus.

Bron: Wikipedia en Jan Liebregts

Foto: Eddie Mallin (1982)

https://www.simonandgarfunkel.com/

Deel deze pagina

WhatsApp

Volg ons online

WhatsApp
»

© 2021 De Platenbar Groede