The Alan Parsons Project

The Alan Parsons Project was een Britse progressieve rockband uit de late jaren 70 tot eind jaren 80.

Alan Parsons was de man achter de mengtafel van o.a. Abbey Road (The Beatles) en Dark Side Of The Moon (Pink Floyd). Met zijn eigen project scoort Alan Parsons begin jaren '80 twee grote hits in ons land: 'Don't Answer Me' en het door Colin Blunstone gezongen 'Old And Wise'.

Het ziet erThe Alan Parsons Project al vroeg naar uit dat Alan Parsons’toekomst in de muziek ligt. Als kind kan hij geweldig piano, gitaar en blokfluit spelen. Toch kiest Parsons de andere kant van de muziek en wordt producer. Eind jaren zestig krijgt Parsons een baan bij de beroemde Abbey Road Studios in Londen. Hier krijgt hij de kans mee te werken aan verschillende projecten van The Beatles, waaronder het veel bejubelde album Abbey Road (1969) en het nummer 'Let It Be'.

Wanneer The Beatles uit elkaar gaan, volgen onderhandelingen tussen Alan Parsons en Paul McCartney. Parsons wordt de producer van enkele vroege werken van McCartneys band Wings, waaronder het album Red Rose Speedway. Tegelijkertijd werkt hij ook samen met The Hollies en produceert onder andere het bekende 'The Air That I Breathe'. Maar na zijn medewerking aan het Pink Floyd-album Dark Side Of The Moon (1973) komt Parsons’carrière als producer pas echt van de grond. Bijna iedereen die wat in de muziekwereld te betekenen heeft, wil daarna met Alan Parsons samenwerken.

Thema's

Parsons werkt mee aan de productie van platen van Pilot, Steve Harley, John Miles en Al Stewart. Bij die laatste werkt hij mee aan het thema-album Time Passages, wat Parsons op een idee brengt. Samen met Eric Woolfson, met wie hij samengewerkt heeft in de Abbey Road Studios, besluit hij voor het eerst voor zichzelf te gaan werken en thema-albums te gaan maken. In 1974 beginnen beide heren aan hun eerste project: een muzikale interpretatie van het werk van de schrijver Edgar Allen Poe. Na bijna twee jaar duizenden banden doorgeworsteld te hebben is Tales Of Mystery And Imagination, het eerste album van Alan Parsons Project, een feit.

Goud en platina

Het volgende werk van het duo is I Robot, geïnspireerd door de science fiction-verhalen van Isaac Asimov. De traditie van Pink Floyd om serieuze onderwerpen met muziek te benaderen voortzettend maakt The Project vervolgens een album over eeuwenoude mythes, Pyramids. Een jaar later is daar Eve, over vrouwenproblemen. Beide albums worden goud in Engeland en in 1980 maken de twee heren hun eerste platina album: The Turn Of A Friendly Card.

In 1982 beleeft Alan Parsons Project haar grootste succes. Het album Eye In The Sky wordt een grote hit en de titeltrack bestormt de top tien van de hitlijsten. The Project gaat door met het maken van thema-albums. Gaudi wordt in 1987 gemaakt met de Spaanse architect als hoofdthema. Het album wordt wereldwijd geroemd, maar het succes van Eye In The Sky wordt niet meer gehaald. Parsons en Woolfson maken tenslotte in 1993 nog het psychoanalytische Freudiana, wat niet op een album wordt gezet, maar wordt uitgebracht in de vorm van een musical. Na de première besluiten de twee uit elkaar te gaan en Alan Parsons Project stop te zetten.

De Schotse componist en mede-oprichter van The Alan Parsons Project, Eric Woolfson, overlijdt op 3 december 2009.

The Alan Parson Project staat met 4 nummers in de Top 2000 van 2020:

  • Old And Wise (1982)
  • Eye In The Sky (1982)
  • The Turn Of A Friendly Card (1980)
  • Don't Answer Me (1984)

Sunday Morning Classic: Eye in the Sky

Op 21 maart 2021 was The Alan Parsons Project met het album " Eye in the Sky"  onze Sunday Morning Classic.

Het album begint met het bekende Sirius, een kort beklijvend, bombastisch instrumentaaltje. Het nummer mondt uit in het titelnummer (een van de beste poprocknummers van de jaren 80), dat nummer 3 werd in de Amerikaanse hitlijsten. Het is een 'achtste noten pompende bas'-indeling met aangenaam gitaargekabbel. Het nummer heeft een zeer aangename uitstraling en een direct pakkende melodie, en geweldige zang van Eric Woolfson.

Children of the Moon is een mid-tempo rocker die naar een bepaalde dimensie wordt gebracht dankzij de voortreffelijke orkestrale arrangementen van Andrew Powell. Het is een prachtig veelzijdig stuk werk, compleet met akkoorden en strijkers en koperorkestraties.

Op Silence and I gebruikte de band een compleet symfonisch orkest onder leiding van Powell. Het nummer opent en sluit als een ballad.

Het middenstuk is echter een enorme sequentie die gebruik maakt van de volledige capaciteit van een symfonisch orkest. Het resultaat is een van de best georkestreerde liedjes die APP ooit heeft gemaakt.

Het tempo gaat een beetje omhoog op You're Gonna Get Your Fingers Burned, en dit is echt meer een pop-rocknummer uit de jaren 80. Best een pakkend nummer dat een single had kunnen zijn. Psychobabble is een klassieker, gebouwd op een ritmesectie, plus de toevoeging van beukende keyboards.

Mammagamma is een instrumental, bijna volledig gespeeld door een computer. Voor Step by Step is een zeer interessant gitaargeluid gecreëerd, maar desondanks het zwakste nummer van het album.

Eye in the Sky besluit met de rapsodische ballad Old and Wise, een terugkeer naar de trage, melodische stijl van APP. Met adembenemende melancholie gezongen door ex-Zombies-zanger Colin Blunstone, laat hij de sentimentele teksten recht door het hart gaan. Zijn verschijning is zelfs zo bepalend dat het nummer door hem een klassieker is, en Eye in the Sky's meest ontroerende moment, vakkundig afgesloten met een saxofoonsolo van Mel Collins.

(bron: Jan Liebregts, NPO en Wikipedia)

Deel deze pagina

WhatsApp

Volg ons online

WhatsApp
»

© 2021 De Platenbar Groede