The Cure

Goede vriend Anton Jan Wouters heb ik gevraag naar zijn herinneringen van The Cure. " Het was 8 mei, 1982, IJsselhal Zwolle....dáár zag ik ze voor het eerst. Was een beetje een experiment, want ik kende ze eigenlijk niet. Op aanraden van een klasgenote (Ingrid Kappert, fan van het eerste uur) een kaartje The Cure live in Zwollegekocht voor het luttele bedrag van NLG 17,50....(ong. €7,50). Sindsdien ben ik verkocht. Ik stond vooraan, tegen het podium op, te kijken en luisteren naar The Cure. Robert Smith, nog jong, natuurlijk wel al een beetje alternatief. Simon Gallup en Lol Tolhurst waren er natuurlijk ook bij. Naast Robert Smith, trok met name de bassist de aandacht. De bas hing bijna op zijn knieën, hij speelde voorover gebogen, zwaar geconcentreerd zich in het zweet. "A Forest" was mijn favoriete nummer toen en dat is het altijd gebleven....óók tijdens de veel massaler concerten in bijvoorbeeld Ahoy of Antwerpen. Geweldige band...."

The Cure heb ik zelf  een keer of drie live mogen zien. Na de eerste keer dacht ik dat het wel klaar was, na de laatste keer was ik weer razend enthousiast!

The Cure

The Cure is een in 1976 in Crawley (Verenigd Koninkrijk) gevormde new waveband. Oorspronkelijk heette de band The Easy Cure. De band wordt naast new wave ook geplaatst in de genres gothic rock en postpunk. De band debuteerde in 1979 met het album Three Imaginary boys. De eerste single, "Killing an Arab", zorgde al meteen voor controverse vanwege het vermeende racistische karakter van het nummer. In feite was het gebaseerd op de roman De vreemdeling van Albert Camus. Maar het was de single "Boys don't cry" die in juni 1979 voor de groep de weg naar een bescheiden cultstatus opende.

In 1980 brak The Cure grootschalig door met de lp Seventeen Seconds, waarvan de single "A Forest" eenRobert Smith The Cure internationale hit werd. De stijl van Seventeen Seconds werd door sommigen gothic of postpunk genoemd; een stijl die zwaar aanleunt tegen de muziek van Joy Division en waartoe ook Siouxsie and the Banshees zich bekeerden. Na Pornography zette Robert Smith, zanger/gitarist en bezieler van The Cure, de groep op non-actief en legde hij zich bijna volledig toe op Siouxsie and the Banshees, waar hij inviel als gitarist. Ook maakte hij toen samen met de bassist van de Banshees, Steven Severin, de plaat "Blue Sunshine" die uitgebracht werd onder de groepsnaam 'The Glove'.

Begin jaren tachtig bracht Smith enkele eigen nummers uit onder de naam The Cure. Met succesvolle nummers als "Let's go to bed", "The Walk" en "The Lovecats" brak hij volledig met de doemmuziek van de vorige albums: Seventeen Seconds, Faith en Pornography. In deze tijd bespeelt Robert Smith ook de media met vage uitspraken en zinspeelt hij vaak op het einde van de band. In de loop van de jaren tachtig bleef het geluid van The Cure zich bewegen tussen de lichtvoetigheid van hun debuutalbum en het doemgeluid van "A Forest". De band groeide daarmee uit tot een van de populairste newwavebands.

In 2012 en 2019 gaf de band optredens op Pinkpop, waar bleek dat de band nog opvallend goed uit de voeten kwam en ook het jongere Pinkpoppubliek wist aan te spreken. Zanger Robert Smith gaf in een interview aan dat leeftijd in muziek in feite niet belangrijk is en dat hij wil doorgaan zo lang hij erin slaagt zich uit te drukken in teksten en muziek op de manier zoals hij dat wil en daarmee het publiek kan aanspreken. Hij gaf wel toe dat het "wat langer duurt om los te komen uit zijn normale leven en zich voor te bereiden op een optreden, zoals dat op Pinkpop."

In 2015 bewerkten ze "A few hours after this" speciaal voor de politieserie Luther. Het nummer verscheen oorspronkelijk in 1985 als b-kant van "In between days".

In 2018 bestond de band 40 jaar en gaven de mannen een optreden in Hyde Park, Londen.

Bron: Wikipedia
Foto: Alexander Blum

https://www.thecure.com/

"The Head on the Door"  lag bij ons op 15 december 2019 onder de naald tijdens onze Sunday Morning Classics.

Deel deze pagina

WhatsApp

Volg ons online

WhatsApp
»

© 2021 De Platenbar Groede