The Police

Soms bof je enorm dat een band besluit om nog eens samen op het podium terug te keren. Op 13 september 2007 kwam The Police naar de Amsterdam Arena en gelukkig had ik kaarten! En zo stond ik samen met mijn zus, zwager en vriend Anton Jan midden op het veld uit mijn dak te gaan.

Rio Rio Rioo
Rio Rio Rioo
Rio Riay Riayo
Rio Riay Riayo
Rio Riay Riayo
Rio Riay Riayo
Rio Riay Riayo…

The Police

The Police was een Engelse rockband gevormd in Londen in 1976, maar werd actief vanaf 1977. Voor het overgrote deel van hun geschiedenis bestond de band uit Sting (leadzanger, bas), Andy Summers (gitaar) en Stewart Copeland (drums). The Police werd wereldwijd populair in de late jaren zeventig en wordt algemeen beschouwd als een van de eerste new-wavegroepen die bij het gewone publiek succes hadden. De groep werd na de Synchronicity Tour – die op 4 maart 1984 in Melbourne, Australië, eindigde – ontbonden, maar herenigd in januari 2007 voor een eenmalige wereldtournee die duurde tot augustus 2008. The Police verkocht wereldwijd meer dan 75 miljoen albums.

De 24-jarige Curved Air-drummer Stewart Copeland startte op 25 september 1976 met het formeren van een nieuwe band op en had daarvoor al een naam: The Police. Copeland wilde met The Police meedoenThe Police aan een nieuwe stroming in de popmuziek: punkrock. Hij had de 24-jarige Sting op die dag in 1976 in St. Mary's College in Newcastle upon Tyne voor het eerst aan het werk gezien met de jazz-rock band Last Exit en dacht aan hem om in zijn nieuwe groep te spelen. De derde persoon werd de op 8 december 1976 naar Londen verhuisde Henry Padovani, een 24-jarige Corsicaan. De eerste repetities van The Police waren in Copelands flat in Mayfair op 12 januari 1977. The Police nam op 12 februari 1977 in de Pathway Studios in Londen voor £150 de eerste single op: Fall Out, met op de B-kant Nothing Achieving. De debuutsingle van The Police werd op 1 mei 1977 bij Illegal Records uitgebracht. Copeland schreef in het begin alle nummers, waaronder deze twee; later zouden de teksten van de band vooral van Sting komen.

De groep brak eind jaren '70 wereldwijd door met klassiekers als: Fall Out, So Lonely, Roxanne, Can't Stand Losing You, Message in a Bottle, Walking on the Moon, Bring on the Night en The Bed's Too Big Without You. Don't Stand so Close to Me, De Do Do Do, De Da Da Da, Every Little Thing She Does Is Magic, Spirits in the Material World, Invisible Sun, Secret Journey, Every Breath You Take, Wrapped Around Your Finger, King of Pain, Synchronicity II en Don't Stand so Close to Me '86 volgden.

Op aandringen van Sting was de band in 2007 en 2008 weer actief in een reünietournee ter ere van de dertigste verjaardag van The Police. In eerste instantie voelden Stewart Copeland en Andy Summers hier weinig voor, maar toen Sting voorstelde om de inkomsten gelijk te verdelen gingen ze in zijn enthousiasme mee. In het verleden verdiende Sting als componist namelijk meer dan de overige bandleden (hij schreef namelijk de meeste liedjes dus meer inkomsten uit auteursrechten). Deze wereldtournee ging van start in Vancouver, Canada op 27 mei 2007; op 13 en 14 september 2007 gaf The Police in Nederland twee optredens in de Amsterdam ArenA. In het voorprogramma stond Fiction Plane, de band van Joe Sumner, de zoon van Sting.

Sunday Morning Classics: Synchronicity

Op 29 september lag het album "Synchronicity" op de draaitafel tijdens onze Sunday Morning Classics.

Synchronicity is niet uitsluitend de term die Carl Gustaf Jung gaf aan het fenomeen van gebeurtenissen die onbedoeld op dezelfde tijd voorkomen. Het is tevens de titel van het vijfde studioalbum dat de Britse band The Police in 1983 uitbracht. 

Sting was in die tijd erg onder de indruk van de schrijver Koestler in wiens werk het gedachtegoed van Jung voorkwam. Synchronisity lijkt in niets op de eerste drie albums van de band. De oude op reggae en new wave gebaseerde sound is verdwenen en het is eerder een overgangsalbum tussen nummer vier, Ghost In The Machine met zijn jazzy blazers en synthesizerklanken, en het eerste solowerk van Sting. 

Synchroniciteit is een werk van zonnige popmelodieën met onheilspellende geluidseffecten. Pittige verzen gaan over de dag des oordeels. Synchronicity, het vijfde en beste album van The Police, gaat over dingen die eindigen: de wereld in gevaar, het mislukken van persoonlijke relaties en huwelijken, de dood van God.

Door de hele LP reflecteren deze ideeën op elkaar in echoënde, overlappende stemmen en instrumentatie. "Als we deze nachtmerrie delen, dan kunnen we dromen", kondigt Sting aan in de titelsnit, een rinkelende collage van gitaar, percussie en stemmen die het rumoer van de wereld oproept.

Hoewel de Police begon als ongecompliceerde pop-reggae-enthousiastelingen, hebben ze de laatste inmiddels zo grondig geassimileerd dat er alleen nog maar verschillende varianten van reggae-achtige syncopen over zijn. The Police en coproducent Hugh Padgham hebben de etherische klanken van Jamaicaanse dub getransformeerd in huiveringwekkende, op zichzelf staande sferen. Meer nog dan op de angstaanjagende Ghost in the Machine, is elke versie van Synchronicity niet zomaar een nummer, maar een miniatuur, discrete soundtrack.

Om te bewijzen dat de politie nog steeds een band was, is er één nummer van zowel Stewart Copeland als Andy Summers toegevoegd. Hoewel de hits tot de beste van Sting behoren, illustreren ze ook dat hij klaar was om de Police achter zich te laten voor een solocarrière, en dat is precies wat hij deed. Een prachtig tijdsdocument waarvan alleen kant twee de aanschafprijs al meer dan waard is.

Bron: Wikipedia en Jan Liebregts

Deel deze pagina

WhatsApp

Volg ons online

WhatsApp
»

© 2021 De Platenbar Groede